Keiharde werkelijkheid

“Ze is net gaan samenwonen, vanaf mei. Drie weken geleden was er nog niets aan de hand, nu zijn we bezig haar uitvaart te regelen. Het is onvoorstelbaar hoe snel een mens kan schakelen.”

Het is mijn eerste snuffeldienst en mevrouw Hoekstra komt zich uitschrijven. Ze hebben één nacht in het Familiehuis doorgebracht, omdat de hartslag van de 25-jarige Laura zo hoog was vanwege de medicijnen dat er een grote kans op hartfalen bestond.
De familie woont te ver van een ziekenhuis om dan bijtijds een ambulance te verwittigen. Laura verbleef in de Daniel den Hoed, haar vader, moeder en vriend in het Familiehuis.

“Gelukkig is ze de nacht goed doorgekomen. Wrang is het eigenlijk wel. Ze kon gister niet eens meer lopen, zo ziek is ze en zoveel pijn heeft ze. Drie weken geleden was ze nog actief. Ze rijdt motor, ze sport… Nu kon ze vanochtend zelf naar de wc en dat voelt dan als overwinning. Terwijl we weten dat het waarschijnlijk binnen twee weken gedaan is.”

Het is de keiharde werkelijkheid waarvan ik wist dat ik ermee te maken zou gaan krijgen in het huis. Jonge mensen die doodziek zijn en zullen sterven. Een moeder die haar kind gaat verliezen, een vriend die alleen achterblijft in het nieuwe huis waar ze hoopten samen van te gaan genieten.

Voldoening
Een vriendin vroeg me of ik voldoening zou halen uit het werk.
“Uit het werk zelf niet,” antwoordde ik.
“Huishoudelijk werk is bepaald niet zaligmakend en niet helemaal mijn ding, zeg maar. Maar ik durf na drie diensten al te zeggen dat ik enorme voldoening ga halen uit de omgang met de gasten van het huis. Die dankbaarheid die zij uitstralen, dat ze zich even een beetje thuis hebben gevoeld terwijl ze in zo een verschrikkelijke periode van hun leven zitten, dat ze misschien zelfs even vergeten in welk een rollercoaster ze zitten, dat is mooi. Dat jij daar een klein beetje voor kan zorgen. Een luisterend oor bieden, een schouder of een lach. Dat geeft mij voldoening.”

Giften
Mevrouw Hoekstra frommelt terwijl ze doorpraat bijna ongemerkt een paar biljetten in de fooienpot. Een kleine blijk van waardering, maar van ongekend belang voor het Familiehuis, dat enkel bestaat bij de gratie van gulle donoren, giften en acties van scholen, bedrijven en natuurlijk de Roparun en de vrijwilligers van het huis.

Wanneer ze opstaat om te gaan, wens ik haar sterkte. Ze glimlacht. Een krachtige handdruk, en weg is ze. We ruimen de kamer op en zien dat meneer Hoekstra zijn trui is vergeten. We zijn inmiddels vier weken verder en de trui is niet meer opgehaald.

De fiets van Lara
“Welke idioot steelt er nou een voorband?” roept Lara verbouwereerd uit.
“Nou, onlangs waren mijn ventieltjes gejat. Toen dacht ik hetzelfde, wie jat er nou een stel ventieltjes? Ik lopend naar huis, fiets laten staan. En wat denk je: de volgende dag was mijn fiets weg. Ik denk dat het een soort voorwerk is. Jij laat je fiets achter en zij hebben de tijd om de rest van de fiets te stelen. Ik zou ‘m maar binnen zetten.”

Aldus. Zelfs op het terrein van de Daniel is je fiets niet veilig. Lara zet haar voorbandloze fiets binnen en samen lopen we naar de tram.

“Leuk gesprek had ik net, met die man uit Brabant. Fijn dat jij effe koffie kwam brengen,” zeg ik.
“Goede samenwerking toch? Als jij uit zo’n gesprek wegloopt om koffie te halen, is de hele vibe weg en staat hij moederziel alleen te wachten op de taxi.”

Het voelt als een warm bad, dat Familiehuis.

---

Sinds drie jaar is schrijver Tjeerd Langstraat (media- en communicatie)vrijwilliger voor de Roparun. De estafetteloop, vanuit Hamburg en Parijs naar Rotterdam, waarbij honderden teams en duizenden mensen zich inzetten om zoveel mogelijk geld op te halen voor verschillende doelen die zich richten op de bestrijding van kanker, palliatieve zorg en anderszins gerelateerde doelen. 

“Omdat ik ook direct contact wil met de mensen waarvoor we dit werk doen, heb ik besloten om in het Familiehuis Daniel den Hoed als vrijwilliger aan de slag te gaan. De komende tijd zal ik bloggen over mijn werkzaamheden als vrijwilliger. En mooi nieuws; niet alleen blijf ik als vrijwilliger betrokken bij de Roparun, ook zal ik dit jaar zelf deelnemen aan de Roparun vanuit Hamburg als loper in het nieuwe team van Gers!. Omdat ik ook direct contact wil met de mensen waarvoor we dit werk doen, heb ik besloten om in Familiehuis Daniel den Hoed als vrijwilliger aan de slag te gaan.”