Met een praatje maak je het verschil

Mooie ontmoetingen met gasten en saamhorigheid tussen vrijwilligers zijn voor Carla en Martin  redenen om als vrijwilliger in het Familiehuis Daniel den Hoed te werken. Zij zorgen dat gasten een gezellige, schone en warme logeerplek hebben in een zorgelijke tijd. Carla werkt al zeventien jaar in het Familiehuis en Martin is dit jaar begonnen. Samen vergelijken ze hun ervaringen.

Carla Bokmans liep vaak langs het Familiehuis toen haar man werd behandeld voor kanker. “Toen we na het laatste bezoek het ziekenhuisterrein verlieten, wist ik onbewust dat ik hier ooit terug zou komen.” Dat ‘ooit’ werd begin 2001 toen Carla na het overlijden van haar man startte als vrijwilliger. Nog steeds geeft het contact met gasten haar een gevoel van dankbaarheid. “Ik kan zeker niet alle pijn weghalen, maar je kunt er wel zijn voor iemand. Als een gast zijn of haar emoties  en zorgen kan delen, geeft dat verlichting. Vaak meer dan wij beseffen.”

Martin de Vreugd herkent dit. “Als 21-jarige bezocht ik een goede vriendin op de dag van overlijden in een hospice. Overmand door emoties liep ik even naar buiten. Daar trof ik een vrijwilligster die vroeg hoe het met mij ging. Haar aandacht voor mij raakte me enorm en blijkbaar is er toen een zaadje geplant. Ik werkte lange dagen in de horeca en beloofde mezelf dat, als ik 40 uur zou gaan werken, ik als vrijwilliger diezelfde aandacht aan anderen wilde geven.

Nemen vrijwilligers het verdriet van gasten mee naar huis? “Doorgaans kan ik heel goed de deur achter me dicht doen” zegt Carla resoluut. “Maar soms komt een verhaal persoonlijk binnen. Ooit logeerde er een 18-jarige jongen in het Familiehuis wiens vader dezelfde vorm van kanker had als mijn man. Bij het overlijden van zijn vader ging die jongen heel sereen en volwassen met de situatie om. Dat vond ik zo bijzonder.”

Martin geeft aan dat het vrijwilligerswerk veel verder gaat dan het Familiehuis schoon en netjes houden. “Mensen komen vaak ontredderd binnen en dan bén je er voor iemand. Ik ben laatst zelfs met een gast mee gegaan om boodschappen te doen. Dat kleine beetje extra hulp en aandacht doet mensen goed.”

Martin werkt in verband met zijn drukke baan als oproepkracht in het Familiehuis en ontmoet dan veel verschillende vrijwilligers. Het onderlinge contact is voor hem een extra bijkomstigheid. “Het vergroot je wereld” zegt hij stralend. “Je deelt in het Familiehuis heel makkelijk persoonlijke verhalen met elkaar. Daarnaast hebben we veel lol en juist dat is ook belangrijk voor onze gasten. Het laatste waar zij op zitten te wachten is een droevige stemming.” Carla bevestigt dat er tussen  vrijwilligers hechte vriendschappen ontstaan . “Ik spreek regelmatig af met een collega om bijvoorbeeld een museum te bezoeken.”

Martin is vastbesloten om de rest van zijn leven vrijwilligerswerk te doen en hoopt dat veel anderen zijn voorbeeld volgen. “Iedereen heeft steun nodig als het soms tegenzit in het leven. Je kunt als vrijwilliger het leed niet overnemen maar met oprechte aandacht maak je de wereld wel een stukje mooier.” Waarop Carla stellig zegt: “Als je alleen maar leuke dingen doet en je niet bekommert om een ander, heeft je leven naar mijn idee niet zoveel zin."